大家离开后的安可

หลังจากการแสดงอย่างเป็นทางการครั้งสุดท้ายสิ้นสุดลง ผู้ชมจะค่อย ๆ เดินผ่านทางออกตลาดกลางคืน

เฉิงคิดว่าพวกเขาสามารถม้วนสายเคเบิลได้ แต่กลับเห็นว่าพ่อค้ายังคงยืนอยู่ใต้แสงไฟ

คุณป้าข้าวโพดพูดว่า “คืนนี้ช่วยร้องเพลงให้กับคนที่ไม่จากไปจริงๆ นะ”

คนขายเครื่องดื่มดันเก้าอี้สองตัวข้ามไปหน้าเวที

ทันทีที่เสียงเพลงเริ่มต้น ลมพัดผ่านม่านที่เปิดเพียงครึ่งเดียว และภาพเก่า ๆ ก็แกว่งไปมาเบา ๆ

ผ่านไปได้ครึ่งทาง เสียงของนักเรียนมัธยมปลายแทบจะขาดเพราะพ่อค้าแม่ค้าทุกคนร้องตาม

พวกเขาร้องเพลงแรกและเพลงที่สอง และสุดท้ายก็ไม่มีใครบอกให้หยุด

เฉิงเห็นคุณป้าเช็ดดวงตาของเธอ และเพียงเท่านั้นจึงจะเข้าใจว่าเวทีเล็กๆ นี้ได้ผ่านพ้นวัยเยาว์ของผู้คนมากมายไปแล้ว

เมื่อจากไปแล้วทุกคนก็เดินไปตามเส้นทางหลักที่ว่างเปล่าด้วยกัน แต่แสงไฟกลับดูสว่างกว่าตอนเปิด